स्तवूं ईश्वरा चला-(ध्रु) गौरवूं आपली तारणशिला कृत‍ज्ञ होउन जयजयकारें स्तवू तया मंगला श्रेष्ठ देव देवाधिप ईश्वर स्तवूं तया निस्तुला करीं धरीं तो गिरिशिखराला अगाध धरणीतला तदीय जलधी, तयानेंच तो स्वेच्छेनें निर्मिला निर्जल भूमी तयाचीच तो रचिता झाला तिला चला चलाहो पूजूं अर्पू तयास तनुयष्टिला जानुस्थित त्यापुढें होउं या कर्ता तो आपला तोच आमचा देव, स्वजन हा त्याच्या कुरणांतला आधीन त्याच्या कळप तयाचा त्यानें सांभाळिला विचारूनी हित आजच ऎका तयाचिया वाणिला मसामरीबा येथें केलें मतिला मोहाकुला तसेंच आतां नका करूं हो कठोर निजबुद्धिला गुरूजन तुमचा मला पारखी शोभा देई मला निरखी माझ्या कृतींस मजला वीट पुरा भासला वर्षे चाळीस तिरस्कार हा माझ्या मनिं राहिला मतिभ्रष्ट हे मार्ग न यांनीं माझा हो जाणिला प्रतिज्ञापिलें क्रोधें मुकले हे मम विश्रांतिला