४८३. निशीथकाल गेला रवी अस्ताप्रती, निशीथकाल शोभला, घातियला व्याधीग्रस्ती वेढा दयाकरा, तुला ... १ नानापरीं दुःखें तयां परी समस्त लोपती त्यांच्या सुखा वर्णावया शब्दी नसोची शक्ती तीं ... २ मनास आधी वेधितीं तनूस व्याधी विंधिती नसे, प्रभो, जगिं गतीं तुज्याविना आम्हांप्रतीं ... ३ ख्रिस्ता, तुझ्या रूपाप्रती पहावया न साधनें तूं राहशी ऐशी मती अम्हां नुरे तरी उणें ... ४ कोणी झीजे रोगामुळें, रडे दुजा निराश तो, कोणी जळे चिंतनळे साऱ्या जगा कुणी भितो ... ५ कोणी म्हणे कैसे करूं कसें मनास आवरुं कैसा भवांभोधि तरु किवां असें तसा मरुं ... ६ कुणी तुला त्यजियलें, कुणीं पुरें न मानिलें शांती नसे, नसे भलें जे तें दिसें विडावलें ... ७ मैत्री जगिं स्वप्नातलीं असे जरी विलोकिलें, मैत्री तुझी न साधिली वेडयांनीं रे भयामुळें ... ८ थारा नसे विश्रांतीला, अपाप नाहीं रे कुणी सेवा तुझी हवी मला, बोले परी भितो मनीं ... ९ ख्रिस्ता, प्रभो, उद्धारका, नरा खराच तूं सखा दुःखा, भया, मोहादिकां पाहियलें तुवां न का ... १० ख्रिस्ता, तुझी प्रेमाद्र ती जगीं समस्त पाहती दृष्टी, बघे व्रणांप्रती हि लाज ज्यास झांकिती ... ११ स्पर्शी प्रभो, शक्ती जशी अजून तीच ठेविशी, वायां न काहीं बोलशी, भूती तुझी सदा अशी ... १२ आम्हां प्रभो, आरोग्य दे निशिथकालीं आज या आम्हां दयासिंधो, वदे, माझी असे सदा दया ... १३ ----- ना. वा. टिळक