७८९. तेजोनिधें दयाळा वेढून टाकिताहे औदास्य भोवतालीं गृह दूर राहिलेलें घनघोर रात्र काळी तेजोनिधें दयाळा दाखिव मार्ग मातें जावोत ना पडेन हीं सोडूं सत्पथातें. मी दूरचिंच दृष्ये पाहावया न वानछी भूमी पुढें दिसावी एकाच पाउलाची नव्हती तुझ्याअ कृपेची जाणीव आजवेरी पथ कोणता धरावा, हेंहि न मी विचारीं असतां प्रभा दिनाची चित्तास रंजवाया, होतें अहंपणाचें अधिराज्य मानसीं या आप्रि सर्व मागचे हें अपराध विस्मरोनि, तिमीरांत या कृपाळा दे मार्ग दाखवोनि होतां तुझ्या कृपेची वृष्टी घनांधकारी सरिता, गिरी , वनें हीं होतील लंघ्य सारीं व्योमीं प्रभा उवेची पसरेल आणि अंती दिसतील हसतांना स्वर्गीय आनन ती ------ गोपीनाथ तळवलकर