இதோ மரத்தில் சாக உன் ஜீவன் உனக்காக பலியாம் லோகமே; வாதை அடி பொல்லாப்பை சகிக்கும் மா நாதனை கண்ணோக்குங்கள் மாந்தர்களே. 2 இதோ மா வேகத்தோடும் வடியும் ரத்தம் ஓடும் எல்லா இடத்திலும் நல் நெஞ்சிலே துடிப்பும் தவிப்பின்மேல் தவிப்பும் வியாகுலத்தால் பெருகும்; 3 ஆர் உம்மைப் பட்சமான கர்த்தா இத்தன்மையான வதைப்பாய் வாதித்தான்? நீர் பாவம் செய்திலரே பொல்லாப்பை அறயீரே; ஆர் இந்தக் கேடுண்டாக்கினான்? 4 ஆ! இதைச் செய்தேன் நானும் என் அக்கிரமங்கள் தானும் கடற்கரை மணல் அத்தன்மையாய்க் குவிந்த என் பாதகங்கள் இந்த வதைப்புக் காதி மூலங்கள். 5 நானே கை கால் கட்டுண்டு பாதாளத்தில் தள்ளுண்டு கிடத்தல் நியாயமே நானே முடிவில்லாமல் சந்தோஷத்தைக் காணாமல் வதைக்கப்படல் நீதியே. 6 நீரோ என்மேல் உண்டான அழுத்தும் பாரமான சுமை சுமக்கிறீரே; ஆசீர்வதிக்க நீரே போய்ச் சாபமாகிறீரே; நான் தப்ப நீர் படுகிறீர். 7 நீர் என் கடனைத் தீர்க்க பிணையாய் என்னை மீட்க மரத்தில் ஏறினீர்; ஆ சாந்தமான சிந்தை நீர் முள் முடியின் நிந்தை எத் தீங்கையும் பொறுக்கிறீர். 8 நான் சாவின் வாய்க்குத் தப்ப நீரே அதை நிரப்ப அதில் விழுகிறீர்; நான் நீங்க நீர் முன்னிற்பீர் நான் வாழ நீர் மரிப்பீர் அவ்வாறு என்னை நேசித்தீர். 9 கர்த்தாவே நீர் பகைக்கும் பொல்லாப்பை என்றென்றைக்கும் வெறுத்தரோசிப்பேன்; என் இச்சையை நாள்தோறும் ஆகாத சிந்தையோடும் நான் சிலுவையில் அறைவேன். 10 ஆ உமது ஜெபமும் அவஸ்தையும் தவமும் கண்ணீருங் கிலேசமும் நான் செத்தால் பரலோக சந்தோஷத்துக்குப் போக வழித் துணைக்குதவவும்.